تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ (41)
بعد از آن تعداد نوع ديگر از نعم را فرمايد:
وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ: و نشانه ديگر از آيات قدرت ما مرايشان راست که ما برداشتيم پدران و اجداد ايشان را از زمين در وقت طوفان و نشانديم، فِي الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ: در کشتى حضرت نوح عليه السلام که مملو بود از مردمان و ساير حيوانات و ما يحتاج ايشان.
نکته:
اطلاق ذريه بر آباء به اعتبار آنکه ايشان اصل خلقت اولادند، چه اولاد از ايشان مخلوقند و «ذر» به معنى خلق است، اگرچه اکثر استعمال ذريه در اولاد است. يا آنکه مراد آن باشد که خداى تعالى پدران پيشين آنها را در کشتى نشاند و ذريه در اصلاب آنها بودند و بنابراين تخصيص به جهت ابلغيت آن باشد در امتنان.