اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ آيَةٌ لَهُم أَنّا حَمَلنا ذُرِّيَّتَهُم فِي الفُلک‌ِ المَشحُون‌ِ (41)
و يکي ديگر از آيات قدرت الهي براي بشر اينکه است که حمل کرديم ذرّيّه آنها را در کشتي که مملوّ از جمعيت بود.
در کلمه ذرّيّه اختلاف شديديست که آيا مراد نساء هستند يا اطفال که قوّه مسافرت ندارند يا مراد نسل آتيه آنها است يا مراد آباء آنها که در کشتي نوح بودند. (اقول) ضمير هم در آيه مراد خصوص موجودين وقت خطاب نيست چنان چه در آيات قبل هم مراد خصوص آنها نيست بلکه مراد جنس بشر است و چون نسل بشر از زمان آدم تا زمان نوح بسيار بودند که از نسل آدم و شيث و ساير انبياء و اولادهاي ديگر اينها تمام ذراري يکديگر بودند و شرطش طفوليّت و نسوه نيست الان ذراري رسول اللّه (ص) در روي زمين بسيار هستند و خصوص سادات هم نيست بلکه اکثر عوام هم از طرف امّهات خود يا امّهات آباء يا امّهات امّهات ذراري رسول اللّه هستند و در زمان نوح کره زمين را آب گرفت حتّي کوه‌ها زير آب رفت اگر کشتي نوح نبود نسل بشر بلکه ساير حيوانات برّي از بين رفته بودند خداوند وحي فرستاد و حضرت نوح کشتي را ساخت و مؤمنين را در آن قرار داد و از هر حيواني يک
جلد 15 - صفحه 79
جفت نر و ماده قرار داد و اينکه نعمت بزرگ و آيت عظيمي بود که بتوسط اينکه کشتي نسل بشر و ساير حيوانات تا دامنه قيامت باقي باشند لذا ميفرمايد:
وَ آيَةٌ لَهُم تمام جنس بشر.
أَنّا حَمَلنا ذُرِّيَّتَهُم ذرّيّه بشر را که در زمان نوح بودند حمل کرديم.
فِي الفُلک‌ِ المَشحُون‌ِ در کشتي که مملو بود چون اينکه عده مؤمنين که در کشتي بودند با زوج حيوانات کشتي مملو شد و سپس تعليم گرفتند در ساخت کشتيها که از روي درياها مسافرت کنند از مملکتي به مملکتي از شهري بشهري و حمل مال التجاره و ما يحتاج هر صقعي را به صقع ديگر برند.