اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِن نَشَأ نُغرِقهُم فَلا صَرِيخ‌َ لَهُم وَ لا هُم يُنقَذُون‌َ (43)
و اگر مشيّت ما تعلّق گرفت که آنها را غرق کنيم پس فرياد رسي نيست از براي آنها و نه اينها نجات مي‌يابند.
(تنبيه) اينکه وسائل مسافرت همين نحوي که براي سهولت مسافرت و پيشرفت کارها است همين نحو خطرات دارد هر چه راحتي و سهولتش بيشتر باشد خطراتش هم زيادتر و سخت‌تر ميشود مثلا خطر حمار و استر و فرس و گاو و شتر فقط سقوط از آنها است و رسيدن آسيبي به انسان امّا خطرات ماشين که همه روزه چه اندازه تصادفاتي دارد و چه مقدار تلفاتي و البته خطر ريل بيشتر و سخت‌تر از ماشين است و خطر طيّاره سخت‌تر از ريل است و نوع اينکه خطرات در اثر بي‌ملاحظگي و جهالت رانندگان و تسريع و عجله در وصول به مقاصد است و امّا خطر کشتي نوعا در اختيار بشر
جلد 15 - صفحه 80
نيست و بواسطه تلاطم درياها است و امواج آنها بالاخص اگر چهار موجه شود و اينکه تلاطم و امواج در تحت مشيّت الهي است لذا ميفرمايد:
وَ إِن نَشَأ نُغرِقهُم کشتي زير آب رود و تمام اهلش غرق شوند در ميان دريا کيست فرياد رس آنها!
فَلا صَرِيخ‌َ لَهُم و کيست آنها را از غرق نجات دهد!
وَ لا هُم يُنقَذُون‌َ.
(تنبيه) يکي از معجزات بزرگ که شايد متجاوز از هزار مرتبه تجربه شده که در موقع تلاطم کشتي و امواج دريايي تربت ابي عبد اللّه را در دريا انداخته کشتي قرار ميگيرد و امواج فرو مي‌نشيند.
(تذکّر) انسان بايد هر موقعي که بر اينکه نوع مراکب سوار شد با توکّل باشد و تسميه بگويد و چون بمقصد نائل شد شکرگزار باشد که نجات يافته.