1- توجّه به اين که «آن چه داريم رزق الهى است نه ملک ما» بخشش را آسان مىکند. «أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ»
2- کفر، سبب خود دارى از انفاق است. قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا ... أَ نُطْعِمُ
3- کافر، رازق بودن خدا را مسخره مىکند. «لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ»
4- انفاق، نشانه ايمان است. (زيرا ترک انفاق از ويژگىهاى کفّار شمرده شده است). قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا ... أَ نُطْعِمُ ...
5- کار انسان به جائى مىرسد که کفر و بخل را راه درست و ايمان و انفاق را انحراف مىشمرد. «إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»