پیام‌های تفسیر نور

1- کفّار، دليلى بر انکار قيامت ندارند و تنها با طرح اين سؤال که قيامت چه زمانى است، آن را به استهزا مى‌گيرند. «مَتى‌ هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ» 2- معيّن نبودن زمان امرى، دليل بر واقع نشدن آن نيست. «مَتى‌ هذَا الْوَعْدُ» 3- قيامت، وعده الهى است. «هذَا الْوَعْدُ» 4- کفّار، انبيا و مؤمنان را دروغگو مى‌پندارند. «إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ» 5- قيامت خبر نمى‌کند، اين همه غفلت و استهزا چرا؟ «صَيْحَةً واحِدَةً» 6- قيامت که بيايد، نه زبان تاب سخن دارد و نه پا توان فرار. فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا ... يَرْجِعُونَ‌ 7- برپايى قيامت پس از يک صيحه مرگبار است. «صَيْحَةً واحِدَةً» 8- پايان دنيا و آغاز قيامت در حالى خواهد بود که مردم سرگرم جدال و کشمکش روزانه‌اند. «تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ» 9- وابستگى‌ها و دل‌بستگى‌ها در دنيا، کارساز است. با قيام قيامت، همه بندها گسسته مى‌شود. «وَ لا إِلى‌ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 546