تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ (47)
شأن نزول:
فقراى صحابه مشرکان قريش و زنادقه عرب را گفتند آنچه به زعم شما مال خدا باشد به ما اطعام کنيد. جواب دادند: خدا بر اطعام شما قادر است، چون او طعام نداد ما نيز اطعام نکنيم به کسانى که خدا ايشان را محروم ساخته؛ آيه شريفه نازل شد:
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا: و چون گفته شود مشرکان را نفقه کنيد بر فقرا و ضعفا، مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ: از آنچه روزى فرموده شما را خداى تعالى از اموال دنيويه، قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا: گويند آنانکه کافر شدند به خدا، لِلَّذِينَ آمَنُوا: مر آنانکه ايمان آورده‌اند، يعنى کافران از روى سرزنش به مؤمنان گويند: أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ: آيا طعام دهيم آنان را که اگر خدا خواستى، أَطْعَمَهُ: اطعام فرمودى او را، إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا: نيستيد شما اى مؤمنان مگر، فِي ضَلالٍ مُبِينٍ: در گمراهى آشکارا. يا «ان انتم» قول مؤمنان باشد، يعنى مؤمنان در جواب کافران گفتند: نيستيد شما مگر در گمراهى آشکارا.
تبصره:
شبهه کفار خطا و خلاف باشد، زيرا خداى تعالى به حکمت بالغه بعضى را توانگر و بعضى را فقير به جهت امتحان و رسيدن به ثواب آن جهان، و حکم فرمود که اغنياء از مال خدا فقرا را بهره‌اى بدهند، پس: مشيت را بهانه
جلد 11 - صفحه 84
ساختن و امر الهى را به انفاق فرو گذاشتن، غلط محض و محض غلط و از ميزان عقل دور است.