تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ لا تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (54)
چون به عرصه گاه قيامت حاضر شوند، بساط عدل سبحانى گسترده خطاب شود:
فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ: پس امروز ستم کرده نشود، نَفْسٌ شَيْئاً: هيچ فرد نفسى چيزى را از جزاى کردار خود، يعنى از ثواب ايشان چيزى کاسته نشود و زياده بر استحقاق عذاب نشوند. بعد از آن به طريق التفات از غيبت به خطاب فرمايد:
وَ لا تُجْزَوْنَ: و پاداش داده نشويد اى اهل محشر، إِلَّا ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ: مگر آنچه را که بوديد بجا مى‌آورديد از خير و شر، يعنى هر يک به مناسبت عمل جزا داده مى‌شويد.
جلد 11 - صفحه 87