نکته‌های تفسیر نور

يکى از تهمت‌هايى که به پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله مى‌زدند، علاوه بر ساحر و مجنون و کاهن بودن، تهمت شاعر بودن بود، در حالى که: شعر بر خاسته از تخيل است، بر خلاف وحى. شعر بر خاسته از عواطف و احساسات است، بر خلاف وحى. شعر آميخته با اغراق است، بر خلاف وحى. گرچه قرآن داراى جملاتِ موزون و مقطّع همچون شعر است، امّا عنصر اصلى شعر که تخيّل است، در قرآن راهى ندارد. قرآن، جز ذکر نيست. «إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ» ذکر قدرت و قهر خدا، ياد الطاف و نعمت‌هاى او، ياد عفو و مغفرت او، ياد سنّت‌ها و قوانين او، ياد انبيا و اوصيا و اولياى او، يادى از تاريخ‌هاى پر عبرت، يادى از عوامل عزّت و سقوط امّت‌ها، يادى از نيکوکاران و هدايت شدگان، يادى از تبه‌کاران و کافران و فاسقان و مجرمان و ستمگران و عاقبت آنان، يادى از اخلاص‌ها، ايثارها، شجاعت‌ها، انفاق‌ها، صبرها و پايان نيک آن، يادى از قتل‌ها، شکنجه‌ها، اذيّت‌ها، تهمت‌ها، تحقيرها، حقّ‌کشى‌ها و به استضعاف کشيدن‌ها و عاقبت شوم مستکبران، يادى از اوامر و نواهى و مواعظ و حکمت‌ها، يادى از آفريده‌هاى آسمانى و زمينى و دريايى، يادى از آينده تاريخ و پيروزى حکومت حقّ و پر شدن جهان از عدل و داد و محکوميّت ظلم و ستم، يادى از برزخ و معاد و حوادث قبل از قيامت و چگونگى صحنه‌هاى قيامت و خطرات دوزخ و نعمت‌هاى بهشتى. آرى، تمام قرآن به نحوى تذکّر و يادآورى است. «إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ» جلد 7 - صفحه 556