نکته‌های تفسیر نور

حيات چند نوع است: 1. حيات نباتى. «يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» «1» خداوند زمين را (با روياندن گياهان) زنده‌ «1». روم، 19. جلد 7 - صفحه 557 مى‌کند. 2. حيات حيوانى. «کُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياکُمْ» «1» شما مرده بوديد پس او شما را زنده کرد. 3. حيات فکرى. «دَعاکُمْ لِما يُحْيِيکُمْ» «2» پيامبر شما را به چيزى دعوت مى‌کند که (دل‌هاى مرده) شما را زنده مى‌کند. 4. حيات اجتماعى. «وَ لَکُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ» «3» حيات (سياسى و اجتماعى شما که در سايه امنيّت بدست مى‌آيد) در قصاص و انتقام به حقّ است. 5. حيات قلبى و روحى. «لِيُنْذِرَ مَنْ کانَ حَيًّا» (آيه مورد بحث) قرآن افرادى را که داراى دل‌هاى زنده و روح‌هاى پاک و آماده‌اند هشدار مى‌دهد. آرى، مؤمنان انسان‌هاى زنده دل و برخوردار از حيات واقعى و معقول و کافران همچون مردگان محروم از حيات واقعى هستند. بر اساس روايات، منظور از «حَيًّا» انسان عاقل است. «4» مسئله قهر حتمى خداوند بر کافران که در اين آيه با جمله‌ «يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکافِرِينَ» آمده، در سوره‌ى زمر آيه‌ى 71 نيز مطرح است: «وَ لکِنْ حَقَّتْ کَلِمَةُ الْعَذابِ عَلَى الْکافِرِينَ» هشدارهاى قرآن از سرچشمه علم الهى است. هشدارهاى قرآن متنوّع، معروف و حکيمانه است. هشدارهاى قرآن همراه با بشارت و شيوه‌هاى ابتکارى است. هشدارهاى قرآن همراه با نمونه‌هاى عينى در زمين و زمان است. انذار دهنده در اين آيه، «لِيُنْذِرَ» هم مى‌تواند قرآن باشد، هم مى‌تواند پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله باشد که در آيه قبل مطرح بود.