تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِيُنْذِرَ مَنْ کانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکافِرِينَ (70) لِيُنْذِرَ مَنْ کانَ حَيًّا: تا بترساند پيغمبر به اين قرآن هر که را باشد زنده، يعنى کسى که مؤمن باشد، زيرا حيات ابدى به ايمان است و کافر حکم مرده را دارد به جهت عدم تأمل و تفکر در آيات ظاهره و حجج بينه بلکه کمتر از آن، زيرا مرده اگرچه منتفع نشود اما متضرر نمى‌گردد به خلاف کافر که بدين منتفع نشود و به غير متضرر گردد، و تخصيص مؤمنان به انذار به جهت انتفاع ايشان است به آن، پس گوئيا قرآن ترساننده مؤمنان است نه غير ايشان؛ و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام مروى است که مراد حيات در اين مقام عقل است‌ «1»، يعنى قرآن ترساننده عاقل است که عقلش مخمور و مغلوب هواى نفس نباشد و تفهم و تدبر بنمايد. وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ‌: و تا محقق گردد کلمه عذاب، عَلَى الْکافِرِينَ‌: بر ناگرويدگان که قبول آن نکنند به سوء اختيار خود و به آن منتفع نشوند. و چون کفار به ادله مذکور متنبه نشدند و قدم به صراط مستقيم نگذاشتند، لذا باز ادله توحيد را فرمايد: