1- اگر انسان به ياد ضعف و حقارت خود باشد، هرگز گردنکشى نمى‌کند. «أَ وَ لَمْ يَرَ الْإِنْسانُ»
2- توجّه به آفرينش انسان از نطفه، ايمان به معاد را در انسان تقويت مى‌کند. «مِنْ نُطْفَةٍ»
3- بدتر از اصل خصومت، آن است که خصومت شديد و آشکارا باشد. «خَصِيمٌ مُبِينٌ»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير راهنما.
جلد 7 - صفحه 563
4- ستيزه‌جوئى انسان با خدا، دور از انتظار و شگفت آور است. «فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ» (کلمه «اذا» براى کار غير منتظره به کار مى‌رود.)
5- نقل و بيان افکار باطل براى پاسخگوئى به آن مانعى ندارد. «ضَرَبَ لَنا مَثَلًا»
6- ريشه‌ى بسيارى از اشکالات در مورد قدرت خداوند، توجّه نکردن به نمونه‌هاى مشابه و فراموش کردن سوابق است. «وَ نَسِيَ خَلْقَهُ»
7- منکران معاد برهان ندارند، هر چه هست استبعاد است. «مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ؟»
8- آزادى در اسلام به قدرى است که منکران خدا و معاد با کمال شهامت در برابر رهبر مسلمانان با صراحت حرف خود را مى‌زنند. «مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ»
9- سؤال مانعى ندارد، آن چه بد است انگيزه‌هاى لجوجانه و مغرورانه است. «مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ»
10- ريشه‌ى بعضى از اشکالات عقيدتى، مقايسه ميان قدرت انسان با خداوند است. «مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ»
11- شبهات عقيدتى بايد پاسخ داده شود، گرچه القاى شبهه از يک نفر باشد.
قالَ ... قُلْ
12- معاد جسمانى است. «يُحْيِ الْعِظامَ»
13- معاد به دو چيز نياز دارد: يکى قدرتِ خدا در آفريدن دوباره انسان‌ها و ديگرى علم او به عملکرد مردم. اين آيه به هر دو اشاره مى‌کند؛ «أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ» نشانه‌ى قدرت او و «هُوَ بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ»* نشانه‌ى علم اوست.
14- خداوند جمع ميان اضداد مى‌کند، آب و آتش که با يکديگر سازگارى ندارند. «مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 564