1- شرک و بت‌پرستى، کفران نعمت‌هاى الهى است. «أَ فَلا يَشْکُرُونَ وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً»
2- انگيزه‌ى بت پرستان، بر اساس خيال‌ها و موهومات است. «وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ»
3- در گفتگو با منحرفين، سرچشمه‌ى عقايد آنان را نشانه بگيريد. «لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ»
4- کيفر کسى که به جاى مطالعه در نعمت‌ها و شکر الهى به سراغ بت‌ها برود، احضار براى ورود به دوزخ است. «مُحْضَرُونَ»
5- انبيا نيز به تقويت روحيه نياز دارند و خداوند به آنان دلدارى مى‌دهد. «فَلا يَحْزُنْکَ»
6- هر کس هدف بلند دارد مورد انواع تهاجم قرار مى‌گيرد. «فَلا يَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ»
7- توجّه به علم و آگاهى خداوند، بهترين وسيله آرامش براى مؤمن و تهديد براى منحرف است. «نَعْلَمُ»
8- دشمنان در پنهان و آشکار توطئه‌ها مى‌کنند. «يُسِرُّونَ، يُعْلِنُونَ»