تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ کُنْ فَيَکُونُ (82) إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً: جز اين نيست که شأن او سبحانه زمانى که اراده فرمايد وجود چيزى را، أَنْ يَقُولَ لَهُ کُنْ فَيَکُونُ‌: اينکه مر آن را بباش به حکم من، پس آن باشد. تبصره: اين کلام تمثيل تأثير قدرت او سبحانه است در آنچه اراده فرمايد به امريکه مطاع مطيع باشد بدون امتناع و توقف، و قوله «کن» اشاره است به‌ «1» بحار الانوار ج 7 (باب اثبات الحشر) ص 42 روايت 14 بنقل از محاسن. جلد 11 - صفحه 102 سرعت نفاذ امر او سبحانه در تکوين اشياء بر اسرع وجهى که ممکن در توحيد باشد نه تکلم به اين کلمه؛ پس ايجاد او سبحانه عبارت است از موجود نمودن شيئى به زودترين وجه، و لذا حضرت موسى بن جعفر عليه السلام فرمايد: فارادة اللّه هى الفعل لا غير ذلک يقول له کن فيکون بلا لفظ و لا نطق و لا همّة و لا تفکّر: «1» پس اراده خداى تعالى همان ايجاد است مر آن فعل را نه غير آن (يقول له کن فيکون) بدون لفظ و نطق و قصد و فکر. پس هرگاه قدرت او در ايجاد و تکوين به اين مرتبه باشد: