اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنَّما أَمرُه‌ُ إِذا أَرادَ شَيئاً أَن يَقُول‌َ لَه‌ُ کُن فَيَکُون‌ُ (82)
جز اينکه نيست امر پروردگار همين که اراده فرمود وجود شيئي را اينکه بگويد از براي آن شيئي باش پس ميباشد.
إِنَّما از ادات حصر است يعني مقدمات و زحمت ندارد.
أَمرُه‌ُ کار خداوند.
إِذا أَرادَ شَيئاً صلاح در ايجاد شيئي باشد که لغو و بيهوده و عبث نباشد و مصلحت داشته باشد که فعل حسن باشد.
أَن يَقُول‌َ لَه‌ُ کُن اينکه تعبير هم براي تقريب بذهن است و الا امر و قول لازم ندارد و مراد نفس ايجاد است که فعل بمعني مصدريست.
فَيَکُون‌ُ فعل بمعني اسم مصدريست يعني بمجرد ايجاد موجود ميشود معونه لازم ندارد آني‌ّ الحصول است و کلمه شيئا اطلاق دارد جميع اشياء عالم را شامل ميشود براي او تفاوت نميکند خلقت عرش و خلقت مورچه.
113