از آن جا که ايمان به معاد بايد بسيار جدى و قوى باشد، هر گونه شبههزدايى از آن بايد طورى انجام گيرد که ذرهاى خلل در ذهن باقى نماند. خداوند در پاسخ کسى که استخوان پوسيدهاى را خورد کرد و به زمين ريخت، چندين جواب داد که آخرين آن اين آيه است. إِنَّما أَمْرُهُ إِذا ...
تحقّق فرمان و ارادهى الهى زمان نمىخواهد، به اصطلاح مثل يک چشم به هم زدن است. «وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ کَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ» «1»
خداوند حتّى نياز به گفتن کلمه «کُنْ» ندارد، زيرا اين خود نياز است و در شأن او نيست، بنابراين مراد از کلمه «کُنْ» همان اراده و حکم اوست. به فرمودهى حضرت على عليه السلام «لا بصوت يقرع و لا بنداء يسمع» «2».