پیام‌های تفسیر نور

1- پيشوايان کفر، هم به گمراهى خود اعتراف مى‌کنند و هم مسئوليّت اغفال و گمراه کردن پيروان خود را مى‌پذيرند. «فَأَغْوَيْناکُمْ» ولى مسئوليّت قهر و غلبه و سلطه را نمى‌پذيرند. «ما کانَ لَنا عَلَيْکُمْ مِنْ سُلْطانٍ» 2- زمينه و عامل انحراف، از درون منحرفان است نه بر اثر فشار بيرون. «کُنْتُمْ قَوْماً طاغِينَ» 3- بالاخره پيشوايان شرک در روز قيامت به توحيد و ربوبيّت الهى اعتراف مى‌کنند. «قَوْلُ رَبِّنا» 4- در دنيا وعده و وعيد خداوند به گوش سران شرک رسيده است و از روى تعمّد منکر شده‌اند. «قَوْلُ رَبِّنا» 5- انسان موجودى آزاد از جبر اجتماعى و فرهنگى است. «بَلْ کُنْتُمْ قَوْماً طاغِينَ» 6- گمراه بودن، زمينه‌ى گمراه کردن است. «فَأَغْوَيْناکُمْ إِنَّا کُنَّا غاوِينَ» 7- خداوند در عذاب پيشوايان و پيروان کفر عادل است. «فِي الْعَذابِ مُشْتَرِکُونَ» 8- مردم عادى هم در پديد آمدن نظام و يا افراد فاسد و هم در رشد و تقويت و جلد 8 - صفحه 26 بقاى ظلم آنان مؤثّرند. زيرا اگر سهم يا اثرى نداشته باشند در عذاب شريک نمى‌بودند. «فِي الْعَذابِ مُشْتَرِکُونَ»