1- سنّت عدل الهى نسبت به مجازات مجرمان يکسان است. «إِنَّا کَذلِکَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ»
2- ريشه‌ى عذاب، جرم انسان‌هاست. «نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ»
3- نشانه‌ى مجرم، داشتن روحيه‌ى استکبارى در برابر توحيد است. «يَسْتَکْبِرُونَ»
4- پيامبران، مردم را به سوى خدا مى‌خواندند نه خود. «قِيلَ لَهُمْ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ»
5- تهمت و تحقير ديگران و تعصب بر عقايد خرافى، نشانه استکبار است.
جلد 8 - صفحه 27
يَسْتَکْبِرُونَ وَ يَقُولُونَ ... لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ
6- تکبّر، فکر انسان را واژگون مى‌کند. (عاقل‌ترين مردم را ديوانه و بت‌هاى سنگى را خدا مى‌پندارد). «آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ»
7- تهمت‌ها را بايد پاسخ داد. «بَلْ جاءَ بِالْحَقِّ»
8- سخنان پيامبر اسلام و شعار لا اله الا اللّه جاذبه شديدى در فطرت‌ها ايجاد مى‌کرد. (تهمت شاعر به خاطر جذّابيّت سخنان حضرت بود). «لِشاعِرٍ»
9- مشرکان معبودهاى متعدّدى داشتند. «آلِهَتِنا»
10- تعاليم همه انبيا يکى است و تمام انبيا به توحيد و حقّ دعوت مى‌کردند و پيامبر اسلام نيز آنان را تصديق مى‌کرد. «وَ صَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ»
11- هم خود اهل حقّ باشيد و هم حقّانيّت ديگران را تصديق کنيد. «جاءَ بِالْحَقِّ وَ صَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ»
12- کيفر کسانى که از روى آگاهى، قرآن را شعر و پيامبر را مجنون مى‌خواندند، عذاب دردناک است. «الْعَذابِ الْأَلِيمِ»