تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَقُولُونَ أَ إِنَّا لَتارِکُوا آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ (36)
وَ يَقُولُونَ: و مى‌گفتند، أَ إِنَّا لَتارِکُوا آلِهَتِنا: آيا ما ترک کنندگانيم پرستش خدايان خود را، لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ: براى شعر گوينده و عقل پوشيده، يعنى براى شاعر و ديوانه ترک پرستش خدايان خود کنيم.
حق تعالى رد ايشان فرمود که نه چنان است که پيغمبر شاعر و مجنون باشد: