1- کيفرهاى الهى عادلانه است. «وَ ما تُجْزَوْنَ إِلَّا ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ» (آرى عذاب دردناک قيامت تجسم همان رفتار شرک آلود و استکبارى در دنياست).
2- در کنار تهديد، بشارت لازم است. «إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»
3- آنچه سبب برگزيدگى انسان نزد خداوند مى‌شود، بندگى است. «إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»
4- پاداش متناسب و برابر براى خلافکاران است، امّا پاداش بندگان برگزيده خدا فراتر از عملکردشان است. «وَ ما تُجْزَوْنَ إِلَّا ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ»
5- در بهشت، کاميابى مادى و معنوى در کنار هم قرار دارند. فَواکِهُ ... مُکْرَمُونَ
6- ديدار اولياى خداوند، يکى از لذّت‌هاى معنوى بهشت است. «سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ»
7- در تقابل‌هاى دنيوى گاهى خصومت است، ولى در تقابل‌هاى اخروى بزم خوش و لذّت است. «عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ»
8- کاميابى بهشتيان همه جانبه است:
الف) برگزيدگى خدا «مخلصين» (برگزيدگان خدا از مقامى بس والا برخوردارند. «أُولئِکَ» براى اشاره به دور و نشانه مقام والاى آنان است.)
ب) رزق «مَعْلُومٌ» که به فرموده امام باقر عليه السلام خدمت گزاران بهشتى آن را مى‌دانند و آن را براى اولياى خدا قبل از آنکه درخواست کنند مى‌آورند. «1»
ج) مادى و معنوى بودن رزق. «فَواکِهُ وَ هُمْ مُکْرَمُونَ»
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 8 - صفحه 29
د) جايگاهى نيکو. «جَنَّاتِ النَّعِيمِ»
ه) حضور در جمع دوستان بهشتى همراه با انس و محبت و بزم خوش.