1- بهشتيان از حال دوزخيان اطلاع مىگيرند. «فَاطَّلَعَ»
2- منکران قيامت در وسط دوزخند. «سَواءِ الْجَحِيمِ»
3- بهشتيان مىتوانند با دوستان دوزخى خود گفتگو کنند. قالَ ...
4- مواظب خطر دوستان ناباب باشيم. «کِدْتَ لَتُرْدِينِ»
5- افراد فاسد براى فاسد کردن ديگران تلاشها مىکنند. «کِدْتَ لَتُرْدِينِ»
6- اگر يک لحظه لطف خدا قطع شود، سقوط انسان حتمى است. لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي لَکُنْتُ ...
7- بعضى از بندگان مخلص، ممکن است تا لب پرتگاه بروند، امّا لطف خداوند آنان را نجات مىدهد. «لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي»
8- تأثير نپذيرفتن از دوستان فاسد، يک نعمت الهى است. «لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي»
9- اهل بهشت خود را مستحقّ نمىدانند بلکه بهشتى شدن خود را مديون لطف و نعمت الهى مىدانند. «لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي لَکُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ»