پیام‌های تفسیر نور

1- اهل بهشت چنان شادند که گويا نعمت‌هاى بهشت را باور نمى‌کنند و از جاودانگى نعمت‌ها تعجّب مى‌کنند. «أَ فَما نَحْنُ بِمَيِّتِينَ» 2- در بهشت مرگ و نيستى راه ندارد. «إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولى‌» بر خلاف جهنّم، که مجرمان در اثر عذاب مى‌ميرند و دوباره زنده مى‌شوند. 3- مؤمنان گنهکار، ابتدا به جهنّم مى‌روند و سپس به بهشت. زيرا عذاب پس از بهشت معنا ندارد. «وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ» 4- سالم ماندن انسان در محيطهاى فاسد، کارى ممکن ولى مشکل است. «إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» 5- نجات از دوستان بد در دنيا و عذاب دوزخ در آخرت، رستگارى بزرگ است. «لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» 6- الگوهاى صحيح را به مردم معرّفى کنيم. «لِمِثْلِ هذا» 7- عمل براى رسيدن به نعمت‌هاى بهشتى، منافاتى با اخلاص ندارد. «لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ» 8- کارهاى انسان در دنيا بايد براى رسيدن به هدفى عالى و رستگارى بزرگ باشد وگرنه حسرت و خسارت است. «لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ» 9- ايمان به تنهايى کافى نيست، عمل لازم است. «فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ»