تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَما ظَنُّکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ (87)
فَما ظَنُّکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ: پس گمان شما چيست به پروردگار عالميان، يعنى چون سزاوار عبادت، او است نه غير او، زيرا به حکم عقل ذاتى که پروردگار عالميان باشد سزاوار پرستش و ستايش باشد نه غير او، پس چيست ظن شما که ترک پرستش نمائيد و به ستايش غير او اقدام کنيد؛ يا ايشان را
«1» بقره/ 133.
جلد 11 - صفحه 134
شريک او مى‌سازيد و حال آنکه او شما را آفريده و شما را روزى داده، تمام لوازمات وجوديه شما را مهيا و به احسن وجه تربيت شما فرموده بلکه تمام عوالم را مربى يگانه ذات يکتاى او باشد. بنابراين چه گمان داريد که ستايش او را واگذاشته و به غير او متوجه و پرستش کنيد و حال آنکه به ميزان عقل سليم خلاف باشد.
بت‌پرستان چون به اين حجت ملزم شدند اصلا التفات ننموده گفتند: فردا عيد ما است، امروز طعام طبخ کنيم فردا به صحرا رويم و اطعمه متلونه بر حوالى بتان مى‌نهيم. بعد از مراجعت از صحرا به بتخانه رويم و آن طعامها براى تيمن قسمت کنيم. تو فردا رفيق ما و به بتخانه بيا تجمل و تزئين بتان و صور و اشکال آنها، نظرنما و مى‌دانيم بعد از تماشا ديگر ملامت نخواهى نمود. حضرت جوابى نفرمود، روز ديگر او را دعوت به صحرا نمودند: