تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ (89)
فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ: پس گفت بدرستى که من بيمارم.
تبصره:
در بيان قول سقيم وجوهى است:
1- خداى تعالى اعلام فرمود او را به وحى که بزودى امتحان فرمايد او را به مرض در آينده و علامت آن را به ستاره معين يا به طلوع يا به افول يا اقتران کوکبى به کوکبى مخصوص، چون حضرت نظر در علامت منصوبه نمود گفت: من سقيمم. مصدق به آنچه او را خدا خبر داده.
2- به اعتبار آنکه هر که در مرض موت باشد مورد بيمارى است. تشبيه
جلد 11 - صفحه 135
حياتى که منجر به موت است به سقيم، از احسن تشبيهات است.
3- چون آن حضرت نظر کرد در ستارگان که دالّند بر وجود و وحدت و صفات کماليه صانع عالم و قوم خود را ديد که پرستش ستارگان و بتها نمايند، فرمود: من بيمار هستم از غصه و اندوه گمراهى قوم.
4- علامه مجلسى (رحمه اللّه) روايت نموده که از حضرت صادق عليه السلام سؤال شد: چگونه حضرت ابراهيم گفت: «انى سقيم»؟ فرمود: حضرت ابراهيم سقيم نبود و دروغ نگفت، غرضش آن بود من بيمارم در دين خود و طلب حق و چاره مى‌جويم براى بر هم زدن دين باطل «1».
5- ايضا- در حديث ديگر- چون در نجوم نظر نمود به علمى که خدا به او عطا فرموده بود و مطلع شد بر واقعه کربلا و شهادت حضرت حسين سيد الشهداء عليه السلام، پس گفت من بيمارم، يعنى زار و غمگين و بيمار براى آن واقعه. «2» خلاصه چون قوم اين کلام از حضرت ابراهيم عليه السلام شنيدند، تصور مرض طاعون کردند، چه مرض در ميان آنها عارض شده بود بسيار از آن متوهم بودند.