تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ (101) فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ‌: پس مژده داديم او را به پسرى «اسمعيل» بردبار که در کارها تعجيل نکند پيش از وقت آن با وجود قدرت او بر آن و حلم او به مرتبه‌اى بود که در عنفوان شباب چون پدر او را گفت خداوند مرا امر فرموده که ترا ذبح کنم، در جواب گفت: بجا آور آنچه تو را خدا فرموده. خداى تعالى اسمعيل عليه السلام را از هاجر به حضرت ابراهيم عليه السلام مرحمت و هر دو را از شام به مکه آورد، و حضرت اسمعيل عليه السلام در آنجا نشو و نما نمود تا سيزده ساله شد. شب هشتم ذيحجه شب ترويه حضرت ابراهيم عليه السلام بعد از وظيفه عبادت استراحت نمود، در خواب به او ندا شد: اى خليل دعوى محبت ما نمائى، مهر فرزندى نشود، او را قربانى نما. شب نهم که عرفه بود همان خواب را ديد دانست امر الهى است. شب دهم هم همان خواب را ديد مزيد بر يقين او شد، به هاجر گفت فرزند خود را لباسى فاخر و خلعتى طاهر بپوشان که او را به مهمانى دوست مى‌برم. کارد و رسن‌ «1» برداشت روانه شدند به قصد حج متوجه منى، چون اعمال منى را بجا آورد برگشت با اسمعيل به مکه و طواف کعبه هفت شوط نمودند، پس متوجه سعى بين صفا و مروه شدند.