تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ (103) فَلَمَّا أَسْلَما: پس آن هنگام که پدر و پسر تسليم شدند امر الهى را، يعنى حضرت ابراهيم عليه السلام به فداى پسر و اسمعيل عليه السلام به فداى سر گردن نهادند، وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ‌: و بيفکند ابراهيم پسر را بر پيشانى، يعنى پيشانى او را به التماس او بر زمين گذارد و تيغ بر حلق او کشيد. در روايت واقع شده که هفتاد بار بکشيد ذره‌اى از گوشت و پوست و رگ و پى او نبريد. حضرت در غضب شد کارد بيفکند، به قدرت الهى کارد به سخن در آمد که اى پيغمبر خدا بر من خشم مگير زيرا (الخليل يامرنى بالقطع و الجليل ينهانى) خليل مرا بر بريدن امر فرمايد و ملک جليل مرا از بريدن باز مى‌دارد. «1»