تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ (112)
بعد از گذشتن پنج سال از بشارت اسماعيل به ابراهيم عليه السلام:
وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ: و بشارت داديم او را به فرزندى به نام اسحق، نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ: در حالتى که مقدر شده بود پيغمبر باشد از جمله شايستگان و ستودگان.
نکته:
ايراد صفت ثانيه به جهت ترغيب بندگان است در صلاح، زيرا حضرت اسحق با وجود جلالت قدر و رفعت منزلت که نبوت باشد، بر صفت صلاحيت ممدوح گشته، پس فلاح، فرع صلاح؛ و کمال و تکميل، متفرع برآنست.