تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ تَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِينَ (125)
أَ تَدْعُونَ بَعْلًا: آيا مى‌خوانيد و مى‌پرستيد «بعل» را به خدائى. (بعل بتى بود از طلا و بيست گز قد او و چهار روى داشت مجوف و چهار صد خادم داشت، او را خدا و خدمه او را پيغمبران و چون اين بت در شهر «بک» بود از بلاد شام لذا آن را بعلبک نام شد). وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِينَ: و وامى‌گذاريد پرستش نيکوترين آفرينندگان را. مراد از خالقين مصوران يا صانعانند، يعنى بت مصنوعه را پرستش کنيد و پرستش نيکوترين صانعان که خداى يگانه بى‌همتا است واگذاريد.