کلمهى «غابر» به معناى واپس مانده است، چنانکه «غبار» نيز باقيمانده خاک است.
«عجوز» به پيرزنى گويند که از کار و تلاش عاجز باشد.
کلمهى «دَمَّرْنَا» از «تدمير» به معناى هلاک کردن است.
منطقهى ويران شدهى قوم لوط، در صدر اسلام در مسير حجاز و شام بود که قافلهها و کاروانيان هر صبح و شام از کنار آن عبور مىکردند.
روان شناسان غير مذهبى براى ساخته شدن شخصيّت انسان، عواملى را نام مىبرند که انسان به طور جبرى تحت تأثير آنها ساخته مىشود، از جمله مىگويند: «نظام اجتماعى يا اقتصادى، سازندهى انسان است».
امّا اسلام محور سازندگى را ارادهى خود انسان مىداند نه شرايط بيرونى حاکم بر او، چنانکه زن فرعون بر سر سفرهى فرعون مىنشست و در کاخ زندگى مىکرد ليکن ذرّهاى تحت تأثير او قرار نگرفت و بالعکس زن لوط و نوح در خانهى اين دو پيامبر زندگى کردند امّا راه ديگرى رفتند.