تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ «142» فَلَوْ لا أَنَّهُ کانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ «143» لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ «144» پس (او را به دريا افکندند و) ماهى بزرگى او را بلعيد. او خود را سرزنش مى‌کرد (و در شکم ماهى به تسبيح خداوند پرداخت). پس اگر از تسبيح گويان نبود، تا روز قيامت در شکم ماهى مى‌ماند.