تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ (144)
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ: هر آينه درنگ کردى در شکم ماهى، إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ: تا روزى که برانگيخته شوند مردمان، اما به برکت ذکر، او را از زندان امتحان نجات داديم. مدت مکث او در شکم ماهى سه روز يا بيست يا چهل روز بود و ماهى او را در هفت دريا بگردانيد تا غرايب دريا مشاهده کرد.