تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ وَ هُوَ سَقِيمٌ (145)
«1» حياة القلوب (چ اسلاميه) ج 1، باب 30، ص 459. و بحار الانوار ج 14 ص 386 روايت 3 بنقل از علل الشرايع.
«2» سوره انبياء آيه 87.
جلد 11 - صفحه 160
فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ: پس بيفکند او را ماهى به زمين هموار، يعنى امر فرموديم به ماهى تا به ساحل دريا آمده او را از اندرون خود بيرون آورده بيفکند به صحرائى که خالى بود از درخت و گياه و کوه، وَ هُوَ سَقِيمٌ: و حال آنکه او بيمار بود، يعنى ضعيف و نحيف مانند طفلى که از مادر متولد شود چون گوشت سرخ بود.