تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَآمَنُوا فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ (148)
چون خبر به اهل نينوا رسيد که حضرت يونس آمد، شاه با تمام به استقبال بيرون آمدند:
فَآمَنُوا: پس ايمان آوردند يا تجديد نمودند ايمان را، فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ:
پس بهره‌ور ساختيم ايشان را از منافع و لذايذ و اعمار و اموال تا هنگام انقضاى آجال.
تتمه:
در ذيل حديثى حضرت صادق عليه السلام فرمايد: چون ماهى رسيد به دريائى که قارون در آن بود، قارون صدائى شنيد که پيشتر نشنيده بود، پس گفت به آن ملکى که موکل او بود: اين چه صدا باشد؟ ملک گفت: صداى تسبيح حضرت يونس عليه السلام است در شکم ماهى. گفت: آيا اذن دهى با او تکلم کنم؟ گفت: آرى. پرسيد: اى يونس، هارون چه شد؟ گفت: فوت نمود، قارون گريست، پرسيد: موسى چه شد؟ گفت: فوت شد، قارون گريست؛ خطاب شد از حق تعالى به آن ملک تخفيف ده عذاب را بر قارون براى رقّت او بر خويشان خود. «1»