تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما مِنَّا إِلاَّ لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ (164)
بعد از آن در رد قول آنانکه ملائکه را معبودان خود و به پرستش آنها اقدام کردند، جبرئيل را امر فرمايد که حبيب مرا از عبوديت خود و ابناى جنس خود خبر ده و بگو که:
وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ: نيست از ما هيچکس مگر آنکه مر او را براى عبادت، مَقامٌ مَعْلُومٌ: جائى است مقرر شده که در آن به پرستش او سبحانه مشغول و از آنجا تجاوز نمى‌کند، يعنى هر يکى از ما را مقامى است از عبادت که بعضى راکع، بعضى ساجد، بعضى قائم که هيچکدام از آن حالت به حالت ديگرى منتقل نشويم، پس چون مخلوق و مربوب او سبحانه باشيم و به بندگى او از روى خوف و خشيت و خضوع به عبادت مشغول هستيم، چگونه لياقت رتبه معبوديت و ربوبيت داشته باشيم.
جلد 11 - صفحه 167