در اين سوره به داستان پيامبرانى چون نوح، ابراهيم، موسى، هارون، الياس، لوط و يونس اشاره شد. اين آيه به منزله‌ى قطعنامه و پايان کار آن بزرگواران است که مايه‌ى تسلّى خاطر پيامبر و دلگرمى مسلمانان مى‌باشد.
سؤال: با آنکه خداوند وعده نصرت و پيروزى مردان خدا را داده است، پس چرا گاهى شاهد شکست آنان هستيم؟
پاسخ: اوّلًا آن وعده‌هاى الهى محقّق شده و امروز عدد پيروان اديان آسمانى بسيار بيشتر از پيروان مکاتب بشرى است. مخالفان انبيا از ميان رفته‌اند و نام و نشانى از آنها نيست. امّا نام پيامبران زنده است و مکان‌هاى منسوب به آنها، مورد احترام مردم. محبوبيّت و قداست آنها نزد مردم با هيچ يک از دانشمندان و هنرمندان و نويسندگان و شاعران و سياستمداران تاريخ قابل مقايسه نيست.
ثانياً؛ شکست‌هاى آنان، همواره ناشى از کوتاهى و سستى پيروانشان در انجام مسئوليّت‌ها بوده است، نه عدم نصرت و امداد الهى. چنانکه شکست مسلمانان در جنگ احد، ناشى از سستى و اختلاف و نافرمانى آنان بود.
ثالثاً؛ پيروزى علمى و منطقى و عقلى را فراموش نکنيم.
جلد 8 - صفحه 71
رابعاً؛ هلاکت و قهر الهى درباره مخالفان را از ياد نبريم.
خامساً؛ عمر جهان تمام نشده و با آمدن و ظهور حضرت مهدى تمام اهداف حق عملى خواهد شد.