نکته‌های تفسیر نور

کلمه‌ى‌ «عِزَّةٍ» و «عزيز» به معناى نفوذ ناپذيرى است. صلابت و نفوذ ناپذيرى، گاهى بجاست، نظير ان‌ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ‌ ... و گاهى نابجاست که به معناى سرسختى و يکدندگى و لجاجت است. گاهى سرچشمه عزّت، علم و قدرت و کمالات است، نظير عزّتى که براى خدا و رسول و مؤمنان گفته مى‌شود ولى گاهى سرچشمه عزّت، تکبّر و غرور و تعصّب و خودپسندى است، نظير آيه مورد بحث. «بَلِ الَّذِينَ کَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ» کلمه‌ى‌ «شِقاقٍ» به معناى اختلاف و مخالفت شديدى است که به جدايى بيانجامد. «قَرْنٍ» به مردمى گفته مى‌شود که مقارن يکديگر و در يک زمان زندگى مى‌کنند. کلمه‌ى‌ «لاتَ» مرکب از دو حرف است، «لا» که به معناى نفى است و حرف «ت» که براى مبالغه و تأکيد است، نظير حرف تاء در علامة. «لاتَ» در نفى زمان به کار مى‌رود، يعنى: جلد 8 - صفحه 79 زمان، زمان چنين کارى نيست. کلمه‌ى‌ «مَناصٍ» از «نوص» به معناى پناهگاه است. «1» حرف «ص» از حروف مقطعه است که در حديث مى‌خوانيم اين حروف از متشابهاتى است که خداوند علم آن را مخصوص خود قرار داده است. «2» مراد از نداى کفّار در «نادوا» اعلام پشيمانى آنان از کرده‌هاى پيشين است که ديگر سودى به حال آنان ندارد. چنانکه در آيه 14 سوره انبياء سخن آنان را چنين بيان مى‌کند که مى‌گويند: «يا وَيْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ» اى واى بر ما، ما از ستمگران بوديم. قرآن، ذکر است. «ذِي الذِّکْرِ» ذکر مبارک است. «هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ» «3» براى همه‌ى جهانيان ذکر است. «ذِکْرٌ لِلْعالَمِينَ» «4»* در دسترس همگان است. «لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ» «5»*