تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ (180)
بعد تنزيه ذات يگانه خود را فرمايد:
سُبْحانَ رَبِّکَ: منزّه و مبرّاست پروردگار تو، رَبِّ الْعِزَّةِ: که خداوند غلبه و قوت است، عَمَّا يَصِفُونَ: از آنچه وصف مى‌کنند او را مشرکان و نسبت به ذات کبريائى او گويند از اتخاذ اولاد و شريک. اضافه رب به عزت به جهت اختصاص آنست به او، زيرا عزت هر عزيزى و اعزاز هر معزّى به او منتهى شود.
تبصره: آيه شريفه با آنکه مشعر به توحيد است، جامع جميع صفات سلبيه و ثبوتيه است.