1- براى انجام يا ترک فرمانهاى الهى، حساب و کتابى در کار است. کَفَرُوا لَهُمْ عَذابٌ ... آمَنُوا ... لَهُمْ مَغْفِرَةٌ
2- براى حفظ روحيهى خوف و رجا، بايد وعده و وعيد در کنار هم باشد. «عَذابٌ شَدِيدٌ- أَجْرٌ کَبِيرٌ»
3- عاقبت انديشى و توجّه به پايان کار، در تربيت مؤثّر است. «لَهُمْ عَذابٌ- لَهُمْ مَغْفِرَةٌ»
4- براى عذاب شدن، کفر کافى است، «کَفَرُوا لَهُمْ عَذابٌ» ولى براى رسيدن به پاداش، علاوه بر ايمان، کار نيک نياز است. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ»
5- تا گناهان آمرزيده نشود، زمينه براى ورود به بهشت و دريافت پاداش فراهم نمىشود. «لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِيرٌ»
6- ابتدا اتمام حجّت، سپس تهديد به کيفر. (آيات قبل اتمام حجّت بود و اين آيه اعلام کيفر و پاداش.)
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 477