«الْکَلِمُ الطَّيِّبُ» همان شهادت به توحيد و رسالت و ولايت است که در روايات مصاديق آن، اذکارى چون لا اله الا الله و سبحان الله و ... مطرح شده است.
«يَبُورُ» از «بوار» و «بائر» به معناى کسادى زياد و هلاکت است.
براى اين آيه‌ى شريفه معانى ديگرى نيز قابل بيان است:
1- کلام نيکو به سوى خدا بالا مى‌رود، ولى عمل صالح به آن رفعت و درجه مى‌بخشد.
2- سخن نيکو هم خودش بالا مى‌رود و هم کارهاى خوب را بالا مى‌کشد.
کفّار، يا عزّت را در دلبستگى به اشياى مادّى مى‌جويند، «وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً
«1». مثنوى مولوى.
جلد 7 - صفحه 480
لِيَکُونُوا لَهُمْ عِزًّا» «1»
و يا آن را از وابستگى به اين و آن طلب مى‌کنند. «أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ» «2»
و حال آنکه عزّت تنها نزد خداوند است. «فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً»