کلمه‌ى «مُعَمَّرٍ» به صاحبان عمر طولانى گفته مى‌شود. «عُمر» از عمران و آبادى است و چون انسان در ايام زنده بودن توان آباد کردن دارد، به مدّت حيات او عمر گفته مى‌شود.
در روايات، صدقه و صله‌ى رحم و احسان به والدين، سبب طول عمر و قطع رحم و جسارت به والدين سبب کوتاهى عمر معرّفى شده است. «1»