پس از نجات بنى‌اسرائيل از سلطه‌ى فرعون، به آنان دستور داده شد که وارد سرزمين فلسطين شوند. آنها به بهانه‌ى اينکه در آنجا افراد ستمگرى هستند، سرپيچى کرده و به موسى گفتند: با خدايت به جنگ آنان برو، ما همين جا نشسته‌ايم. قهر خداوند آنها را فراگرفت و مدّت چهل سال در بيابانِ «تيه» ماندگار شدند، ولى خداوند در آنجا نيز براى آنان ابرها را چون سايه‌بان قرار داد و دو نوع غذاى طبيعى و گوارا به نام‌هاى مَنّ و سَلوى، در دسترس آنان گذاشت.
«مِنْ»، به شيره‌ى مخصوص درختان که چون قطره بر روى آنها مى‌نشيند، گفته مى‌شود که همان صَمغ است وبرخى به معنى عسل وقارچ گرفته‌اند. «سلوى» به پرندگانى مخصوص که شبيه کبوترند مى‌گويند.