1- تلاوت قرآن (گرچه مستحب است،) امّا قبل از واجبات آمده است. يَتْلُونَ ...
أَقامُوا ... أَنْفَقُوا
2- فکر و فرهنگ، مقدّمه‌ى عمل است. «يَتْلُونَ کِتابَ اللَّهِ- أَقامُوا الصَّلاةَ»
3- کسى که عاشقانه مکتب را بپذيرد، نماز و انفاقش قطعى است. (تلاوت کتاب به صورت مضارع آمده که نشانه تداوم عمل و علاقه به تلاوت است، «يَتْلُونَ» ولى نماز و انفاق به صورت ماضى آمده که نشانه قطعى بودن انجام آن است.)
«أَقامُوا- أَنْفَقُوا»
4- نماز، بايد با رسيدگى به محرومان همراه باشد. «أَقامُوا- أَنْفَقُوا»
5- دارائى‌هاى انسان، داده الهى است. «رَزَقْناهُمْ»
6- اگر توجّه داشته باشيم که دارائى‌هاى ما از خداوند است، در انفاق، بخل نمى‌ورزيم. «أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ»
7- بخشى از داده‌ها انفاق شود، باقى براى خودتان است. «مِمَّا رَزَقْناهُمْ» (کلمه «من» به معناى بعضى است)
8- مورد انفاق، تنها مال نيست بلکه از علم و آبرو و قدرت نيز بايد به مردم کمک کرد. «مِمَّا رَزَقْناهُمْ»
9- انفاق، هم سرى باشد هم آشکارا. (در انفاق پنهان، خلوص آدمى رشد مى‌کند و در انفاق آشکار، مردم تشويق مى‌شوند.) «سِرًّا وَ عَلانِيَةً» البتّه انفاق مخفيانه برترى دارد، لذا نام آن قبل از انفاق علنى برده شده است. «سِرًّا وَ عَلانِيَةً»
10- اميد به رستگارى، بايد با فکر و عمل و انفاق همراه باشد وگرنه اميد بدون کار، پندارى بيش است. «يَتْلُونَ، أَقامُوا، أَنْفَقُوا، يَرْجُونَ»
11- با داشتن علم و خشيت الهى (که در آيه قبل بود) و با تلاوت قرآن و اقامه نماز و کمک به محرومان، باز هم خود را مستحقّ ندانيد، تنها اميدوار باشيد.
جلد 7 - صفحه 498
«يَرْجُونَ»
12- در معامله با خدا، حتّى يک درصد زيان نيست. «تِجارَةً لَنْ تَبُورَ»
13- گمان نکنيد با انفاق، مال شما تمام مى‌شود. «تِجارَةً لَنْ تَبُورَ»
14- در فرهنگ اسلام، دنيا بازار است و انسان فروشنده و نعمت‌هاى الهى، سرمايه و انتخاب مشترى با انسان است. او مى‌تواند با خدا معامله کند و مى‌تواند غير خدا را انتخاب کند.