1- به هر تقاضا و نالهاى نبايد اعتنا کرد، درخواست مجرم قابل پذيرش نيست.
«رَبَّنا أَخْرِجْنا نَعْمَلْ صالِحاً» (خداوند مىفرمايد: «وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ» اگر برگردند، باز همان خلافکارىهاى خود را دارند.)
2- آن چه انسان را دوزخى مىکند، اعمال ناصالح است. «أَخْرِجْنا نَعْمَلْ صالِحاً»
3- همهى سرکشان، روزى به عجز و انابه خواهند افتاد. رَبَّنا أَخْرِجْنا ...
4- آخرت محل جبران از دست دادهها نيست. أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ...
5- بسيارى افراد در دنيا خيال مىکنند کارشان صالح است، امّا در روز قيامت
جلد 7 - صفحه 505
مىفهمند که صالح نبوده و لذا مىگويند: پروردگارا! اگر از دوزخ نجات يابيم، عمل صالحى (نه مثل صالح نماهاى قبلى) انجام خواهيم داد. «غَيْرَ الَّذِي کُنَّا نَعْمَلُ»
6- خداوند به همهى مردم به مقدارى که حجّت بر آنان تمام شود، عمر داده است. «أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ما يَتَذَکَّرُ فِيهِ»
7- از دست دادن فرصتها، موجب ظلم به خويش است. أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ... فَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ
8- هدف از عمر، هوشيارى است و انسان غافل گويا عمر نکرده است. «أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ما يَتَذَکَّرُ»
9- تذکّرِ لحظهاى کارساز نيست، زيرا هر مجرمى براى يک لحظه متذکّر مىشود؛ تذکّر بايد استمرار داشته باشد. «يَتَذَکَّرُ فِيهِ»
10- تا نذير نباشد، قهر الهى نيست. «جاءَکُمُ النَّذِيرُ فَذُوقُوا»
11- کسىکه به هشدارهاى انبيا توجّه نکند ظالم است. جاءَکُمُ النَّذِيرُ ... فَما لِلظَّالِمِينَ
12- براى کفّار، شفاعت، دعا و ناله هيچ يک کارساز نيست. «مِنْ نَصِيرٍ»