تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً «45»
و اگر خداوند مردم را به سزاى آن چه انجام داده‌اند مؤاخذه نمايد، هيچ جنبنده‌اى روى زمين باقى نمى‌ماند، ولى (سنّت خداوند بر آن است که) مردم را تا مدّتى معين مهلت دهد (تا خود را اصلاح نمايند)، پس همين که مدّتشان به سر آمد (آنان را مؤاخذه مى‌کند.) و همانا خداوند به (احوال) بندگان خود بيناست (و هر کس را به مقتضاى کردارش جزا مى‌دهد).