تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهذَا الْقُرْآنِ وَ لا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ لَوْ تَرى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَکْبَرُوا لَوْ لا أَنْتُمْ لَکُنَّا مُؤْمِنِينَ «31»
و کسانى که کافر شدند گفتند: ما نه به اين قرآن و نه به آن (کتابى) که پيش از آن بوده است، هرگز ايمان نخواهيم آورد. (و تعجب مى‌کنى) اگر ببينى وقتى که ستمگران (مشرک) در پيشگاه پروردگارشان بازداشت شده‌اند در حالى که بعضى با بعض ديگر جدل و گفتگو مى‌کنند (و گناه خود را به گردن يکديگر مى‌اندازند.) کسانى که ضعيف نگاه داشته شده‌اند (زير دستان) به مستکبران مى‌گويند: اگر شما نبوديد، حتماً ما مؤمن بوديم.