1- مخالفت با پيامبر اسلام تازگى ندارد، با پيامبران ديگر نيز مخالفت مى‌کردند.
(خداوند پيامبرش را دلدارى مى‌دهد.) «وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها»
2- مرفّهان بى درد، در صف اوّل دشمنان انبيا بوده‌اند. «قالَ مُتْرَفُوها»
3- رفاه‌طلبى، انسان را بى تفاوت و سنگدل نموده و به استکبار مى‌کشاند. قالَ مُتْرَفُوها ... کافِرُونَ
4- مخالفت با پيامبران، مخالفت با پيام آنهاست، نه با شخص آنان. «بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ»
5- حرکت انبيا منافع سرمايه داران را به خطر مى‌اندازد. مُتْرَفُوها ... کافِرُونَ
جلد 7 - صفحه 450
6- کفّار بى نيازى در دنيا را سبب بى نيازى در آخرت مى‌پنداشتند. أَکْثَرُ أَمْوالًا ... وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
7- سرمايه داران به مال و فرزند خود مى‌نازند. «نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوالًا وَ أَوْلاداً»
8- ثروتمندان، خود را تافته‌ى جدا بافته مى‌دانند. «ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ»