1- پيامبر بايد عقائد انحرافى مردم را اصلاح کند تا گمان نکنند نعمتهاى خداوند هميشه نشانه مهر و لطف اوست. قُلْ إِنَّ رَبِّي ...
2- دادن و گرفتن نعمت، نشانهى مهر يا قهر الهى نيست. (ممکن است از مؤمن بگيرد و به کافر بدهد.) «إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ»
3- دادن و گرفتن روزى، از شئون ربوبيّت است. «إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ»
4- مردم عامل رزق را واسطهها، تدبيرها و کار خود مىدانند و از خداوند غافلند «وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ»
5- در جامعهى دينى نگاه به اقتصاد نيز بايد جنبه معنوى و الهى داشته باشد.
قالُوا نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوالًا ... قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 451