اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل إِن‌َّ رَبِّي يَبسُطُ الرِّزق‌َ لِمَن يَشاءُ وَ يَقدِرُ وَ لکِن‌َّ أَکثَرَ النّاس‌ِ لا يَعلَمُون‌َ (36)
بفرما به اينکه مترفين به درستي که پروردگار من بسط رزق مي‌کند و توسعه مي‌دهد براي هر کس که بخواهد و تضييق و تنگ مي‌گيرد و لکن اکثر ناس نمي‌دانند.
افعال الهي تمام از روي حکمت و مصلحت است که معناي عدل است و حالات بندگان مختلف است يکي صلاح در توسعه يکي صلاح در ضيق يکي در مرض يکي در عزت يکي در ذلت:
يکي را دهي تخت و تاج و کلاه || يکي را نشاني به خاک سياه
يکي را به او تخت شاهي دهي || يکي را بدريا به ماهي دهي
و هيچ کدام اينها دليل بر خوبي و بدي او نيست، چه بسا اشخاص با مکنت و ثروت و عزت و سلطنت در قعر جهنم هستند مثل فرعون و نمرود و شداد و بسا در اعلا درجه بهشت مثل سليمان و ذي القرنين و بالعکس فقير و ذليل و مرض و بلاء مثل ايوب و بسياري از انبياء و اولياء و صلحاء در بهشت و سعادت يا در جهنم مثل گداي يهودي و امثال آنها او مي‌داند به آنها بگو:
قُل إِن‌َّ رَبِّي يَبسُطُ الرِّزق‌َ لِمَن يَشاءُ و مشيت از روي عدل و موافق حکمت و مصلحت است.
وَ يَقدِرُ آن هم طبق صلاح است.
وَ لکِن‌َّ أَکثَرَ النّاس‌ِ لا يَعلَمُون‌َ و ممکن است تمام اينها امتحان بنده‌گان باشد بلکه غناي
جلد 14 - صفحه 570
يک نفر يا فقر او امتحان جماعتي باشد.