خداوند، ايمان و عمل صالح و انفاق و اخلاص را وسيلهى قرب به خود قرار داده است، ولى گروهى مال و فرزند و نژاد را عامل قرب و سعادت مىپندارند.
در آيه 15 سورهى تغابن مىخوانيم: «إِنَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَةٌ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ» همانا اموال و فرزندان، وسيلهى آزمايش شما هستند و خداست که نزد او پاداش بزرگ است. البتّه ذکر مال و فرزند، از باب مثال است وگرنه جز ايمان و عمل صالح هر چه باشد وسيلهى قرب نخواهد بود.
کسانى که به مال و فرزند زياد افتخار مىکنند بدانند که کثرت مال و فرزند هميشه نشانهى گشايش رزق نيست، بلکه گاهى خداوند افرادى را با سرمايه عذاب مىدهد. «فَلا تُعْجِبْکَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها» «1»