تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا سُبْحانَکَ أَنْتَ وَلِيُّنا مِنْ دُونِهِمْ بَلْ کانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَکْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ (41)
قالُوا سُبْحانَکَ: گويند ملائکه: منزه است ذات يگانه تو از آنکه غير تو را پرستند، أَنْتَ وَلِيُّنا مِنْ دُونِهِمْ: توئى خداوند و ناصر و ولى ما به غير ايشان، و ما خود را در بندگى مقصر مى‌دانيم، پس به چه وجه به معبوديت خود قائل شويم و ميان ما و ايشان هيچ دوستى نيست و حاشا که پرستش ايشان را رضا داده باشيم.
نکته: «ولى» بر معنى اخير مأخوذ از موالات است به معنى صداقت و خلّت، و «موالات» از «ولى» مشتق است به معنى قرب چنانچه «معادات» از «عدو» است به معنى دورى. پس ايشان در اين قول بيان موالات خود به خدا و معادات خود را به کفار نموده‌اند.
بعد از آن از اين اضراب، و نفى عبادت و معبوديت خود کنند و گويند: بَلْ کانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَ: بلکه بودند از روى جهل و غوايت مى‌پرستيدند جن را، يعنى اطاعت آنها مى‌کردند در پرستش الهه باطله. يا متمثل مى‌شدند به صورت‌هاى مختلفه و در خيال آنها مى‌افکندند که اينها ملائکه‌اند، أَکْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ: بيشتر ايشان و آدميان يا همه مشرکان به شياطين گروندگانند، يعنى پيروى کنندگان و مطيعان آنهايند.