1- در قيامت، حکومت و مالکيّت تنها مخصوص خداوند است. (هيچ يک از معبودها- جنّ و فرشته و ديگران- هيچ قدرتى ندارند؛ نه معبود مىتواند براى عابد کارى کند و نه عابد براى معبود). «فَالْيَوْمَ لا يَمْلِکُ بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ»
2- به سراغ غير خدا رفتن، ظلم به خويش است. «نَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا»
3- آن چه قهر بزرگ خداوند را به دنبال دارد، تکذيب دايمى و مغرضانه است.
«کُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُونَ»